احمدینژاد سخنرانیاش را در نشست مجمع عمومی سازمان ملل با این عبارت پایان داد:
زنده باد عشق و معنويت، زنده باد صلح و امنيت، زنده باد عدالت و آزادي
و من به پاییزان اوین میاندیشم؛ به خواهران و برادرانم؛ به جنون احمد زیدآبادی
و ذهن من پر است از کلمات دربند
و زبانم پر است از سکوت قبرستانها
و خیابانها
و خانهها
و شهر
و اندوه مادرانشان.
و ذهن من پر است از کلمات دربند
و زبانم پر است از سکوت قبرستانها
و خیابانها
و خانهها
و شهر
و اندوه مادرانشان.
روزی ما کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد
پاسخ دادنحذفو مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت ...
و کم فروشان آیه ی ویلل للمطففین می خوانند
پاسخ دادنحذف