ما درکی واضح از نیستی نداریم امااضطراب آن رادر می یابیم که در نوشتن و عشق به جان مان می افتد. عشق به طور واضح ما را متوجه عدم می کند و شاید پیش از هر چیز دیگرآنچه آن را خواهر مرگ می کند نیز همین است. (در مقام شناخت این حالت در صورتی صادق است که مرگ را نیستی بدانیم.) در هر دوی این ها مواجهه با عدم است که آن طور بیرحمانه ما را با هستی درگیر می کند و همین دو ساحت است که به تمامی بودن را درک می کنیم.