در عرصه ی تحولات اجتماعی - سیاسی هستند کسانی که به سیر خطی تکامل اجتماعی باور دارند و پیشرفت را هر چند بطئی اما اجتناب ناپذیر و مهار ناشدنی می دانند. برخی نیز همه چیز را در پایان جستجو می کنند. به این معنا که در ذات انسداد و تصلبُ نوعی نابودی وجود دارد که آن را تهدید می کند و نهایتا" می بلعد. لزوما" روزی تمام می شود : "هر آنچه سخت است دود می شود و به هوا می رود". هر دوی این ها کم و بیش تسکین دهنده است. آخرالدوای برخی نیز جنگ است:" ما را باد پنکه های آقای لرد خواهد برد"۱ . هراس من از روزهایی است که دارند می آیند. روزهایی که آدمیان اینجا و اکنون را فرا خواهند گرفت. فرا گرفته اند. مردمانی که مشاعرشان جز نان و نداری نمی داند. نمی تواند بداند. مرا هراس جنگ فرا گرفته. اینجا همیشه بالاتر از سیاهی رنگی هست که نامش را نمی دانیم اما احاطه مان می کند.

۱- از سمفونی مردگان