۱۳۸۸ شهریور ۵, پنجشنبه

و در این گلخن مغموم پا درجای چنانم که مازوی پیر بندی دره‌ی تنگ

کاش می شد آدمی وطنش را بردارد و با دلتنگی هایش ببرد با باد!
ارسال شده توسط در

۱ نظر:

اشتراک در: نظرات پیام (Atom)